เมื่อยังเด็กฉันหัดเดิน
ด้วยขาเล็กๆ 2 ข้างอย่างช้าๆ
แต่มั่นคง...
ในที่สุดฉันก็เดินได้
แม้บางครั้งฉันจะหกล้ม
ล้มลุก คลุกคลาน
เมื่อหกล้มฉันรู้สึก "เจ็บ"
ฉันร้องไห้อย่างเจ็บปวด ทรมาน
ไม่มีใครเข้ามาปลอบประโลมฉัน
ด้วยความอ่อนโยน
ไม่มีอีกแล้ว....
ฉันต้องเรียนรู้ที่จะลุกขึ้น รักษาแผล
จนความเจ็บนั้นเบาบางจนมลายสิ้นด้วยตัวเอง
ฉันหกล้ม 100 ครั้ง ฉันก็ลุกขึ้นได้ 100 ครั้ง
วันนี้ฉันหกล้มครั้งที่ 101
ฉันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนเดิม
แต่...
ฉันรู้ว่าสักวันแผลนั้นจะหาย
ความเจ็บจะเบาบางลง
ฉันจะไม่เดินกะโผลกกะเผลก
เก็บแผลนั้นไว้เป็นบทเรียน
แล้วออกเดินทางต่อไป...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น